Aram Masîs

KU KÎMYAYA MIROV BIGUHERE!

Piştî serdegirtina Bezelê, mîna her care çapemeniya tirk li xwe mikur hat û her çiqas berevajî bikin jî, nîqaşa pirsgirêka kurd dikin.

Belê, ev tê vê wateyê. Dema ku ji hêla tevgera azadiyê ve gavên aştiyane tên avêtin an ji hêla serokatiya me ve bangên diyalog û çareseriyê tê kirin, çapemeniya tirk, artêş, hikûmet û gelek derdorên dîtir, xwe dixin şûna sê leymûnan û tu tiştek nedibihîsin, ne dibînin û ne jî diaxivin. Lê dema ku çalakî li dar dikevin, gerîlayên me piçek hêza xwe nîşan didin an li hember operasyonên artêşa tirk di çarçoveya parastina rewa de bersiv didin û windahiyên artêşa tirk çêdibin, wê demê dibe wîlewîla wan û nîqaşa pirsgirêka kurd bi pêş dikeve. Nexwe bi tu awayî bahs nakin. Yan jî dema ku bahs bikin jî, dibêjin; “Qediyan, li ber şikestinê ne, belavbûn, me îro jî derbe li wan xist û hwd.”

Lê ji bona ku mirov rastiyê fêm bike, tenê li daxuyaniya serfermandariya tirk Îlker Başbûg binihêre wê bes be. Ji mahdê Îlker Başbûg ewk dibariya. Di daxuyaniyê de kef li devan ketiye û her derdorê, hema kesek nema ku tehdîd bike. Ev nîşaneya bêçaretiyê ye. Me bixwe gelek serfermandar dît, bes fena vî ya, bêîrade, sexik û xam, zirtoker me nedît. Qe nebe bêşerefekî mîna Yaşar Bûyûkanit demeke dirêj li ber xwe da û piştî berxwedaniya Zapê got, “ezê çentê xwe bigirim û herim”. Bes ev hê di destpêkê de, di çend eyarî de ye, da diyar kirin.

Belê, asta berxwedaniyê bilind dibe, nîqaşa pirsgirêka kurd û Kurdistan tê nîqaşkirin; lê dema ku çalakî disekinin û em hewl didin ku xwîn nerijê, riya çareseriyê vekin, her kes ker û lal dibin. Piştî çalakiya Bezelê hema hema li gelek tv, rojnameyên tirk de nîqaş bi pêş dikevin. Ji van a herî balkêş, îtîrafa, “PKK kîmyaya me xera kir!” Niha ku fîzîk an biyolojiya wan xera bûna, ne pirsgirêkbû, bes ku kîmya xera bûbe, welleh reşw xeter e û tiştên kîmyayê wisa bi rihetî jî bi paş ve nazivirin an nikarin bên rewşên berê. Ji ber ku form an şêwe diguherin û êdî dibin tiştek din. Loma ev tespîteke girîng e.

Li warên azadiyê, ne her dem be jî, dem bi dem derfetên me yên ku em tv’yan temaşe bikin çêdibe. Wisa tesadifî wê rojê min û çend hevalan qenalên tirkan temaşa kirin. Bi qasî ku bala me kişand di sê qenalan de, pirsgirêka kurd dihat nîqaşkirin û di nav wan de stratejîstvan, profesor, kurdên xwefirotî, rojnemevan û filan û bêvan beşdar bûbûn.

A rast, min dixwest nêrînên xwe der bare van nîqaşan de vebêjim. Ya balkêş, kesê mîna Galîp Ensarîoglu û Altan Tan ku li ser firotina xwîna gelê kurd siyaset dikin, qaşo li ser navê gelê kurd diaxivîn û ji bona ku baştir ji efendiyên xwe re peyam bişînin, geh parêzeriya gelê kurd dikirin geh jî bi dijminatiyeke sondxwarî li hember PKK’ê dijberiya divereşiyan. Galîp Ensarîoglu, daxwazên gelê kurd di bernameyê de rêz dikir û di ser de jî vê diyar dikir; “Eman! Şaş fêm nekin, bi kurdî dibistan hebin jî ez zarokên xwe naşînim”

Dîsa di wêr de jî, di nîqaşekê de serokê TESEV’ê Can Paker neçar ma ku ji devê xwe îtîrafekê bixuricîne û ew gotinên qedexe hatin gotin; “Berî PKK’ê, me kurdan tirkên çiyayî binav dikir, piştî PKK’ê em îro neçar mane ku bahsa kurdan bikin û di makezagonan de guherînan bikin…”

Kurt kurmancî, dema mirov li van nîqaşan dinêre, di hêlekê de têkoşîna gelê kurd di şexsê gerîla de, kiriye ku sîstem rastiyan nîqaş bike, lê di hêleke din ve jî mahdê mirov li hev dixin. Zihniyet hê jî neguheriye û heta gotina kurd ji devê dertê dîn û îman ji sere wan diçe. Li gorî xwe, “em vî bidin kurdan, em vî nedin kurdan, ew qas ji kurdan re bes e û hwd.” mîna ku ji kîsên bavê xwe didin, maf belav dikin. Mixabin, dema ku mirov li van derdoran dinêre, hêviya “biratiya gelan” jî diqurmiçe, lê dîsa jî emê hewl bidin ku ev hêvî nequrmiçin, ka wê heta kengî wiha bidome.

Wê demê ji bona tu hebî û ew sîstema ku mejiyê wan pîrik girtiye, rastiya bibînin, pêwîstî bi sedan Bezelêyan heye!